Doświadczyłam przemocy seksualnej

Doświadczyłam przemocy secksualnej. Ty tez? To prawda, że najczęściej doświadcza się jej ze strony kogoś całkiem bliskiego. To raczej nie postać w ciemnej uliczce, żaden imigrant, żadna kosa pod żebrami ani lufa przyłożona w lędźwia. W moim przypadku kilkukrotnie był to znajomy, kolega, z którym rozumiałam się całkiem dobrze po polsku, oczywiście dopóki nie powiedziałam „nie”. Nie rozumieli nawet, jeśli powtarzałam „nie” i „nie” w kółko, jakby każde kolejne tylko tracilo na wartości, zamiast wzmacniać odmowę. Zdarzyło się, ze i ja zmeczona sytuacją, przestawałam wierzyć w swoje „nie”, bo zaciśnięcie zębów i zapomnienie wydawało się być „bezpieczniejsza opcją”. Byłam we własnym domu, nie miałam dokąd uciec. Raz uciekłam do pokoju mojej współlokatorki, ale powiedziała, że dzięki temu wkręcimy się w fajne towarxystwo i co mi szkodzi. A ja do dziś trzęsę się na to wspomnienie.

Powiedziałam to innemu koledze w zaufaniu, a on rozpowiedział to wszystkim znajomym i spytał czemu nie pójdę z tym na policję. Po pięciu latach. A kto by mi uwierzył? Miałam 20 lat, a on 30 albo i więcej. Nigdy mi nie powiedział ile dokładnie ma lat. Zdarzyło się, że pod wpływem alkoholu nie byłam w stanie zareagować inaczej. Po prostu byłam nieprzytomna, śpiąca, bez kontroli nad własnym ciałem, bez pełnej sprawności umysłowej. od lat już nie piję. Innym razem zaprosiłam kolegę z innego miasta, żeby u mnie przenocował. Chcieliśmy uprawiać secks, ale był zbyt zestresowany cała sytuacją. Zdarza się. Nie byłam zła. Odstresował się dopiero, kiedy już spałam. Zanim zdazylam otworzyć oczy, położył się na mnie i westchnął „wiedziałem, że szybko pójdzie”. Dopiero dwa dni później zdobyłam się na odwagę, żeby powiedzieć mu, że to co zrobił to gwa*t. „Przecież nie jestem qgwalcicielem, jestem przeciwko”. Obraził się i wyszedł. Wrócił kiedy spałam, obudził mnie, a ja musiałam mu wszystko na spokojnie wytłumaczyć. Powiedział, że jest w szoku i że jest szansa, że to nie pierwszy raz w jego życiu, kiedy przekroczył czyjeś granice, ale o tym „nie wiedział”. Najgorsze jest nawet nie to, ze takie historie nie są zgłaszane, ale to, że sprawcy często nawet o nich „nie wiedza”. Raz napisałam już posta o gwa*cie i chłopak, o którym był tekst zorientował się po latach, ze chodzi o niego i przeprosił. Dzisiaj ma podcast obśmiewający toksyczna męskość. Drugi nigdy nie przeprosił, tylko powiedział „w życiu każdego mężczyzny przychodzi taki dzień, ze podobają mu się dziewczyny w wieku własnej córki”. Miałam 19 lat. On był starszy niż moi rodzice i załatwił mi prace marzeń w swoim teatrze. Do dzisiaj widuje go czasem w telewizji jako lewicowego bohater, który ściga przemoc i ksenofobie w tym kraju